İlk ayak bastığım günden bu yana bir aşk benim için İstanbul. Üniversiteyi kazandığımda geldim, bir daha da kopamadım. Son 2 yıldır Ereğli'de yaşasam da birinci memleketim Adana'mdan sonra ikinci vatanım, ikinci aşkım da İstanbul benim.
Neler yaşadım, ne kahkahalarım ne gülüşlerim var sokaklarında, vapurlarında. Başımı öne eğip hıçkıra hıçkıra gözyaşı dökmüşlüğüm de var şimdi saçma bulduğum bir dolu şey yüzünden. Pencereden gökyüzüne bakıp dua etmişliğim de var, sokaklarını karış karış gezmişliğim de. Günahlarım da var sevaplarım da. Rahmetli Babacığımla balık ekmek yemişliğim, taaa öbür ucuna gidip Garipçe'de balık avlayıp mangal yapmışlığım var. Sonra bir doktor odasının kapısında ağlayarak yere diz çökmüşlüğüm de var çeresizlikten. Gençliğim var, insanların masum olduğuna inanışım, sevdiğimle ilk defa elele gezmişliğim, ilk öpücüğüm, ilk hayalkırıklığım, ilk aldatılışım da var. Yitirdiklerim var, kazandıklarım var.
Yeni başladığım kurs için bir süre haftasonlarını İstanbul'da geçirmem gerekecek ve işte tüm bu duygularla beraber gideceğim İstanbul'a. Kurs yoğun çalışılacak dersler çok ve önemli. Umarım bunca yoğunluğun arasında İstanbul'a da dostlara da vakit ayırabilirim...
